หลังจากผ่านการใช้ชีวิตมาสี่สิบปีต้นๆ รู้สึกชีวิตมั่นคง มีรายได้เพิ่มขึ้นพออยู่และทำอะไรที่อยากทำ แต่ก็โดนความกังวลในอนาคตมาคอยสะกิดให้อย่าหลงระเริง ต้องเก็บออมไว้ใช้ในวันข้างหน้า
สิ่งที่เสียดายคือการมีรายได้ที่พอจะมีความสุขในชีวิตได้ แต่ไม่ได้แบ่งปันกับคนที่รัก เช่นยายและป้า ที่อดทนลำบากเลี้ยงเรามาในวัยเด็กที่เด็กคนนึงห่างไกลจากความสมบูรณ์แต่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยเพราะรู้ว่ามีคนคอยเคียงข้างเป็นกำลังใจให้เราเสมอ
No comments:
Post a Comment