จุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง

บ่อยครั้งที่ผมมักจะสงสัยว่าคนเราเกิดมาทำไม แล้วใครสร้างมนุษย์ ใครสร้างจักรวาล ถ้าเป็นพระเจ้า แล้วใครสร้างพระเจ้า?

คนโบราณก็คงสงสัยในเรื่องต่างๆเหล่านี้พร้อมทั้งหาคำอธิบาย ซึ่งถ้าไม่มีคำอธิบายสมองก็คงไม่หยุดคิด จึงได้พยายามหาคำอธิบายสิ่งต่างๆ เช่นเทพนิยายกรีก แม้จะไม่ใช่เรื่องจริง แต่ก็สามารถอธิบายเหตุการณ์ทุกอย่างได้อย่างมีสีสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล เกิดจากเทพีแห่งการเพาะปลูกที่ต้องเศร้าเสียใจกับการต้องยกลูกสาวให้ลงไปอยู่ในยมโลกกับเทพแห่งความตายทุกๆครึ่งปี จึงทำให้เกิดฤดูแล้ง หรือการขับดวงอาทิตย์ของเทพเจ้าเพื่ออธิบายพระอาทิตย์ขึ้นและตก

ผมจึงได้นำความรู้ที่เคยได้ยินมาบวกกับจินตนาการ อธิบายกำเนิดทุกสิ่งดังนี้

แต่เดิมนั้นทุกอย่างมีแต่ความมึด พร้อมกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีรูปไม่มีตัวตน ด้วยเหตุผลอันไม่ทราบแน่ชัด อาจจะนึกอยากสนุก พลังนั้นก็ได้เปลี่ยนแปลงสสารที่เคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบให้ไร้ระเบียบลง มันจึงวิ่งไปอย่างไร้ทิศทาง เมื่อมันชนกัน(Big bang) ก็ได้กำเนิดจักรวาลขึ้นและแผ่ขยายออกจากจุดเล็กๆ หลายๆจุด จนกลายเป็นหลายจักรวาลที่มีพื้นที่มหาศาล จักรวาลเหล่านั้นก็ก่อเกิดดวงดาว ระบบโคจรต่างๆที่บางที่ก็เอื้อให้เกิดสิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างล้วนกำเนิดมาจากจิตอันยิ่งใหญ่นั้น ก็ได้ดำเนินชีวิตอย่างอิสระ จนกว่าจะหมดอายุขัย เมื่อหมดอายุขัยลง สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก็จะกลับไปรวมกับพลังอันยิ่งใหญ่ โดยที่ได้รับการชำระ กลั่นกรองจากประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้มา ทำให้เป็นพลังที่สะอาดขึ้น ในท้ายที่สุดเมื่อทุกพลังได้กับคืนสู่พลังอันยิ่งใหญ่นั้น โดยทุกอย่างเปลี่ยนจากมึดมิดเป็นพลังที่สว่างหมด หรือเมื่อถึงเวลาอันสมควร ระบบก็จะResetใหม่ (Black hole)ดูดทุกอย่างกลับไปมึดมิด มันก็จะวนเวียนอยู่แบบนี้เรื่อยไป

เรื่องที่กล่าวขึ้นเป็นเพียงสิ่งสมมุติจากจินตนาการ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น อาจไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย